Het is zondagmorgen 11 juli 2010, het belooft na een nacht vol donder en bliksem weer een tropisch hete dag te worden. Deventer staat al het hele weekend op stelten, en als dat festijn is afgelopen, moet het grootste spektakel nog beginnen: dan zal blijken of ‘onze jongens’ er weer in zullen slagen om die gehate Spanjolen mores te leren. Als u dit leest, is de uitslag van dat treffen al bekend, en weet u ook of het een faire wedstrijd is geworden of een stevig potje trappen tegen zere schenen.
Maar waarom nu die Iberische krullebollen meteen voor ‘gehate Spanjolen’ uit te maken? En hoezo ‘weer’, zult u denken. Wel, de vorige keer dat we ze onze spierballen hebben laten zien, was tijdens de Tachtigjarige Oorlog, en u weet hoe die is afgelopen. Sindsdien zingen we bij plechtige gelegenheden dat we allemaal Willem heten, en liegen we dat we de koning van Spanje altijd hebben geëerd. Gelukkig hoeft onze kroonprins Willem dat zijn verre grootvader niet na te zeggen, daar in dat Zuid-Afrikaanse stadion met al die Spanjaarden. Leden van koningshuizen worden geacht hun eigen volkslied niet mee te zingen. Wat hij vijftien jaar geleden wél meezong, ben ik even kwijt. Maar waar hij zich toen bevond, dat weet ik nog wel, al geven de kranten en de andere media daar dezer dagen weinig ruchtbaarheid aan. Ik zal het u zo meteen verklappen.
Maar eerst even die Tachtigjarige Oorlog en die Spaanse furie. Voor het geval u die er een beetje met de haren bijgesleept vond: dat heb ik niet zelf verzonnen, want dat stond nu juist weer wél in de krant. Op de voorpagina van de NRCspan> van dit weekend om precies te zijn. Het zou me daarom niets verbazen als ook andere, nog meer voetbalminnende kranten dezer dagen ons die grote vrijheidsoorlog in herinnering hebben gebracht, min of meer zoals we er in 1974 ten tijde van de finale geregeld aan herinnerd werden dat er nog een rekening te vereffenen viel. Zo zie je maar hoe nuttig het is als er af en toe nog mensen op de hoogte zijn van ons nationale verleden, en daarmee van onze aartsvijanden, waar we er in de loop der eeuwen overigens heel wat van hebben mogen meemaken. Nog een geluk dus dat we dit keer niet tegen Denemarken (Vikingen!), Duitsland (Teutonen!), Engeland (Chatham!) of Frankrijk (Pichegru!) in de finale zijn beland.
Waar was onze kroonprins nu vijftien jaar geleden? Dat had u nog van me tegoed. Die was toen ook bij onze jongens, en die vierden toen ook feest. Zonder vuvuzela’s en bellen, maar er werd wel gedronken en gezongen, en er werd een rondedansje te maken, samen met onze Willem-Alexander. Het was een paar dagen na 12 juli 1995, morgen op de kop af anderhalf decennium geleden, en de plaats was Srebrenica.
Of ‘we’ nu de finale hebben gewonnen of verloren, heel Nederland zal uit zijn dak gaan als onze helden in de hoofdstad worden gehuldigd. Het woord ‘held’ is intussen ook al voor mislukte songfestivalzangeresjes gebruikt, dus veel inhoud heeft dat begrip niet meer. Erg heldhaftig ging het er in juli 1995 niet aan toe, daar in de compound in Srebrenica. ‘Don’t shoot the piano player’ zei overste Karremans. Dat was heel andere taal dan ‘de tirannie verdrijven’. En terwijl onze Dutchbatters opgelucht waren dat ze de dans waren ontsprongen, werden ruim 9000 moslims door de Servische troepen van Mladic weggevoerd en vermoord.
Er zal de komende dagen in de Nederlandse media niet heel veel aandacht aan geschonken worden. Aanzienlijk minder in ieder geval dan aan het verloop van die heldenstrijd in Zuid-Afrika, en dan is er ook nog de Tour. Daarom denk ik er vandaag alvast even aan.

11 juli 2010